De Muur - Archief
De Muur is het podium voor tentoonstellingen in de kunstuitleen. Op de muur zijn tentoonstellingen van nieuwe werken te zien. Ook worden op de Muur nieuwe kunstenaars gepresenteerd. De werken op de muur zijn galeriewerken en kunnen worden gekocht. Prijzen op aanvraag.
Klanten van de uitleen met een spaartegoed kunnen bij aankoop van een galeriewerk met het spaartegoed een aanbetaling doen van 10% van de verkoopprijs.
Gelaagde tekeningen | 27 oktober t/m 30 december 2011
Van 27 oktober t/m 30 december presenteert toART gelaagde tekeningen, een solotentoonstelling van de Arnhemse kunstenaar Ben Haggeman (1940).
Ben Haggeman speelt met licht; zijn spattechniek doet onvermoed licht opgloeien en brengt kleur in de bouwwerken. Zijn techniek, die zich het beste laat omschrijven als “geschilderde tekeningen”, bestaat meestal uit het laag op laag aanbrengen van tekeningen, in een mengsel van inkt en acryl. Doordat dit mengsel met veel water wordt opgebracht, krijgen de werken een aquarelachtig effect.
Na een jarenlange omzwerving in de modewereld, als ontwerper, en daarna in de toneelwereld, als decor- en kostuumontwerper, koos Ben Haggeman begin jaren ’80 voor het vrij kunstenaarschap. Aanvankelijk waren de invloeden uit de mode- en theaterwereld duidelijk aanwijsbaar in zijn vrije werk. Eerst waren dat personages in grootse kostuumontwerpen in landschappen of in toneelscènes in fantastische decors gezet. Naderhand maakten de landschappen plaats voor ruïneachtige bouwwerken. Mettertijd werden de ruïnes bouwwerken, waarbij met name gotische architectuur bleek aan te spreken. Ben Haggeman neemt bestaande bouwwerken nooit klakkeloos over, maar bouwt en vervormt ze tot geheel eigen voorstellingen. In deze tentoonstelling zijn recente prenten te zien die onder andere geïnspireerd zijn op de Eusebiuskerk en de Sint Jan.
Naast de bouwwerken is Ben Haggeman geïnteresseerd in religieus mythische, mythologische en fabelachtige onderwerpen. Deze kleinere werken zijn vaak een geheel eigen interpretatie van het gekozen verhaal. Veel gebruikte thema’s zijn de “zeven hoofdzonden” en scènes uit Ovidius’ Metamorfosen.
Voor youtube beelden van Ben Haggeman klik hier.
De opening van de tentoonstelling vindt plaats op zaterdag 12 november om 14.00 uur met wijn, hapjes en trompet improvisaties van Herman Hopman.
De tentoonstelling is vrij te bezichtigen op donderdag t/m zaterdag tussen 10 en 17 uur (donderdag tot 20 uur), bij toART, kunstuitleen Arnhem, op de vierde verdieping van de bibliotheek aan de Koningstraat, Arnhem.
De schok der herkenning | 8 september t/m 16 oktober 2011
Femke Dekkers | Marieke Mein | Thijs Linssen
Van 8 september t/m 16 oktober presenteert toART de tentoonstelling De schok der herkenning, foto’s en schilderijen van drie pas afgestudeerde kunstenaars van de academies in Arnhem (ArtEZ) en Den Bosch (St. Joost). De werken van Femke Dekkers (1980), Marieke Mein (1988) en Thijs Linssen (1987) zijn heel ruimtelijk. Ze haken in op thema’s als menselijke waarneming, vervreemding en het streven naar een ultiem moment.
Een werk van Femke Dekkers is samen te vatten als een reconstructie van een gebeurtenis. Het probeert een eerder ervaren volmaakt moment terug te krijgen, in een andere setting. Een moment van inzicht, een moment van een ontdekking. Een moment waarin elementen uiteenvallen en door onze waarneming opnieuw, in een andere constellatie, kunnen samenvallen. Een moment van herkenning van datgene, wat we niet meer weten of nog niet weten. Het vinden van iets in voltooide vorm, dat al aarzelend bestond.
Het verlangen naar controle over deze vluchtige momenten dringt zich op. Femke Dekkers zet haar interpretatie van een vluchtig ervaren moment om in een nieuw, geënsceneerd beeld. Uit haar werk spreekt de spanning tussen het verlangen om dit ultieme moment te (her)creëeren, en haar liefde voor de weerstand die deze onmogelijke taak met zich meebrengt. Het resultaat is een prachtige serie beelden waarin op kleurrijke wijze vormen in de ruimte worden gecombineerd.
Femke Dekkers
Ook bij Marieke Mein speelt het bekende een rol. Op haar foto’s en schilderijen zijn fragmenten te zien van beelden uit woonwijken: delen van flats, balkons, ramen, bakstenen muren. Alledaagse beelden uit de suburbia. Maar is juist niet hier het verschil tussen wat we kennen, en wat we niet willen kennen, het grootst? Met subtiele manipulaties laat Marieke Mein het oog spelen met de omgeving. De geometrie van de moderne architectuur brengt associaties mee van kinderlijke veiligheid: licht, lucht, ruimte en hygiëne. Menigeen heeft zijn jeugd hier doorgebracht. Herkennen we onszelf of herkennen we alleen de flats?
Marieke Mein
Het schemergebied tussen manipulatie en werkelijkheid is ook sterk te vinden in het afstudeerwerk van Thijs Linssen. De werken in zijn serie The killer inside you lijken op foto’s, maar in feite zijn het via de computer nauwkeurig opgebouwde, fictieve voorstellingen. De bloemen op tafel, de tuinstoelen en de koelkast in de hoek: als je goed kijkt, zie je hun kunstmatige verschijning. De mensen die hierin figureren, worden omgeven door een plastic realiteit. De scènes spelen zich af in en om het huis. Vertrouwde omgevingen – woonkamer, tuin, slaapkamer, keuken – roepen een desolate, drukkende sfeer op. Het werk van Linssen vervreemd, maar drukt de beschouwer met zijn neus op dat onbestemde, grimmige, wat in deze gesimuleerde beelden verscholen ligt.
Thijs Linssen
De Elsighorn | 5 mei t/m 25 juni 2011
In mei en juni hoeft u voor een vakantiegevoel niet ver weg te reizen. ToART, de Kunstuitleen Arnhem presenteert twee maanden lang van 5 mei t/m 25 juni 2011 een deel uit het oeuvre van Hjalmar Riemersma (1970) in een solotentoonstelling.
Deze jonge kunstenaar uit Arnhem verbeeldt in zijn werk het alpenlandschap op een geheel eigen manier. De Elsighorn, een berg in de omgeving van Frutigen, Zwitserland, staat centraal in de tentoonstelling. Riemersma ging als kind vaak op vakantie in deze regio, en nog steeds voelt hij een nostalgische Sehnsucht naar het Zwitsers landschap, dat hij in zijn werk tot onderwerp maakt.
Met verschillende kleuren en stijlen probeert de kunstenaar grip op de monumentale berg te krijgen, net zoals de bekende Franse postimpressionist Paul Cézanne dit met de Mont Sainte-Victoire voor hem deed. Het lijkt bijna een karakterstudie, waarbij een levenloos object levendig wordt. Dezelfde berg wordt door verschillend kleurgebruik, stijl, techniek en gemoedstoestand van de kunstenaar telkens weer anders afgebeeld.
Bij de romantici in de negentiende eeuw was de natuur subliem, overheersend en machtig; de mens nietig en onbeduidend. De focus van de expositie is gericht op de berg an sich. Echter bestudeert Riemersma het alpenlandschap in al zijn facetten. Ook de mens probeert in de ruige, onbeheersbare natuur zijn plek te verwerven - vliegtuigen, treinen, stroomleidingen en chalets zijn de sporen van de aanwezigheid van mens en cultuur. Alleen door techniek kan de mens zich het berglandschap toe-eigenen. Andere archetypische symbolen die Riemersma gebruikt, voegen zich daarentegen klakkeloos en vanzelfsprekend in het landschap: steenbokken, dennenbomen, de volle maan.
Riemersma bouwt met zijn oeuvre voort op een lange traditie in de beeldende kunst. De Zwitserse bergen hebben ook in het verleden kunstenaars weten te fascineren. Ook Ferdinand Hodler, Giovanni Segantini en Ernst Ludwig Kirchner hebben de Alpen tot onderwerp in hun schilderijen gemaakt.
Natural Things | 10 maart t/m 30 april 2011
Karin Elfrink, Funs Erens en Theo Leijdekkers.
Voor Karin Elfrink is ruimte het begin- en eindpunt van haar werk. Ruimte in huis of buiten de deur zet haar aan tot denken en doen, tot tekenen en schilderen. Dit om de belevingswereld van mensen, maar ook van zichzelf te duiden. In haar nieuwste werken, waarbij bosranden en bomenrijen worden weergegeven heeft de beleving van ruimte een haast meditatief en filosofisch karakter. Hiermee nodigt de expressieve kunstenares de toeschouwer uit om ook deze ruimte te betreden.
Het huidige werk van Funs Erens gaat over organische processen zowel op micro- als macroniveau. De schoonheid van natuurlijke groei- en afbraakprocessen komen aan bod. Het is geen nabootsen van de natuur maar een zoeken naar overeenkomsten in structuur met in de schilderkunst gelijksoortige processen. Door het toeval tijdens het schilderen toe te laten en te sturen. Een zoektocht die niet gedetailleerd kopiëren nastreeft maar meer de verwantschap aangeeft tussen het creatieve proces en de ontstaans- en groeiprocessen in de natuur.
De bloemenpracht uit de directe omgeving van Theo Leijdekkers is een voortdurende inspiratie bron. Op grote en kleine doeken schildert de kunstenaar weelderige taferelen van bloemen die op een evenwichtige wijze de liefde laten zien van de kunstenaar voor de kwetsbaarheid, maar ook de uitbundigheid van de natuur.
Theo Leijdekkers zegt hierover: “De werken die ik maak mogen verleiden en behagen. Door middel van kleur en vorm schep ik een sensuele en barokke wereld. Het plezier in het schilderen mag gezien worden..”
