Nieuws

 

 

Roos van Dijk

 

Steye Felix

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PAS ALS DE STENEN LEVEN IS HET GOED.

Om het werk van Suiling Yan in te kunnen leiden, wilde ik mij zorgvuldig voorbereiden. Het werk is van zo’n bijzondere kwaliteit, dat het daar om vraagt. Het werd een boeiende reis. Ik bezocht de tentoonstelling, en liet de werken op mij inwerken. Ik interviewde Suiling, werkte de aantekeningen van het gesprek uit en zocht haar bronnen na. Ik reisde via Google maps naar de provincie Yunnan in China, waar een deel van haar werk tot stand kwam. We correspondeerden via het internet.

Daarna begon het echte werk. Tijdens het tuinieren. Terwijl ik de wintertooi van de planten verwijderde, en de Helleborussen die de langdurige vorst overleefden tevoorschijn kwamen, dacht ik na over de essentie van haar werk. En ik begon te beseffen hoe heilzaam de ontmoeting met Suiling en haar werk was. Ik zág de bloemen, het vroege onkruid en de vogeltjes die druk aan het nestelen waren. Een koolmees die tevergeefs een bek vol mos in zijn huisje probeerde te douwen.

Hoe langer ik er over nadacht, hoe meer onderzoek ik verrichtte naar de aanwijzingen die zij mij gaf, hoe meer ik mij begon te realiseren dat elk woord dat ik er over zou zeggen, er eigenlijk een te veel is.

Want het werk van Suiling is een pleidooi voor ophouden met praten. Ophouden met redeneren en conceptualiseren. Het werk gaat over kijken. Echt kijken. Kijken met het art. Vanuit innerlijke stilte zien wat de natuur ons aanreikt. Daar is eenvoud voor nodig, onbevangenheid, de openheid van een kind. Een reis kunnen maken in een steen.

Suiling zoekt haar onderwerpen niet, ze vindt ze. In haar werk reflecteert zich wat haar trof in haar onderwerp. Je ziet er de momenten in waarop ze haar onderwerpen schilderde. De veranderingen van het licht. De zon in de lucht, de eenvoud van het leven in de provincie, de kleuren van de sierraden van de vrouwen in Tibet.

Ze heeft er veel voor over om precies te kunnen weergeven wat ze zag. Ze schildert tegen het verwelken van de bloemen in. Reist zes uur heen en zes uur terug om precies de juiste kleur verf te kunnen bemachtigen. Nodig om uit te kunnen drukken hoe het magenta van de Bougainville zich tegen de heldere hemel van Tibet aftekende.

In wat ze maakt weerspiegelt zich ook het ritme van haar leven. Er zijn momenten dat ze stenen kan schilderen, en er zijn momenten dat ze dat niet kan. Er zijn momenten dat ze stenen wil schilderen, en dat er alleen bloemen op het doek verschijnen.

Suiling is van ver gekomen om ons te herinneren aan de natuur. De natuur waar wij allemaal vandaan komen. En weer allemaal naar terug zullen keren.
Suiling laat zich niet meevoeren door de waan van de dag. Haar werk is van een ongekende eenvoud en van een ongekende schoonheid. Het verhaalt van de kwetsbaarheid, en het verhaalt van de eeuwigheid. En zo zal het werk de tand des tijds weerstaan.
 

 

 

 

 

 

 

    verslag workshop

 

     

         Berend Hendriks, Twee groenen en een Grijs 1990